definitie van visceraal

Wanneer het woord 'visceraal' wordt gebruikt, wordt het gebruikt als een kwalificerend bijvoeglijk naamwoord om aan te geven dat iets, een houding of een manier om zichzelf uit te drukken heel intiem, heel gepassioneerd of heel intens is. Alles dat als visceraal wordt beschouwd, zal iets heel voelbaars zijn, vol sensaties (zowel positief als negatief), in zekere zin meer gerelateerd aan het impulsieve en instinctieve dan aan het rationele dat een persoon in bepaalde situaties kan bereiken.

Zoals het woord zegt, als we de term visceraal gebruiken, verwijzen we naar een manier om onszelf uit te drukken die van binnenuit komt, dat wil zeggen, het komt van onze ingewanden (die organen die zich in het midden van het lichaam bevinden, zoals de ingewanden, darmen). Het idee dat er iets is dat diep in ons opkomt en dat naar buiten wordt gebracht, geeft het gevoel dat het iets natuurlijks is, niet gerationaliseerd, dat door impuls verschijnt en dat niet altijd de consequenties meet die het kan hebben.

Het is duidelijk dat sociale en gedragspatronen vaak betekenen dat mensen niet echt handelen volgens hun gevoelens. Zowel vrijwillige als onvrijwillige onderdrukking van deze sensaties, gevoelens en gedachten maakt het voor ons allemaal mogelijk om samen te leven. Bepaalde situaties die echter in overvloedige hoeveelheden geweld, conflict, angst, angst of zelfs vreugde kunnen opwekken, zijn juist die situaties die ons een diepgewortelde houding of reactie geven, zonder de manier waarop we het uiten te meten of, misschien juist te doen om een ​​bepaalde soort reactie bij degenen die getuige zijn van onze daad.

In die zin heeft kunst in veel opzichten een grotere relatie met viscerale vormen, omdat het altijd een meer oprechte en minder rationele manier is om uit te drukken die mensen hebben. Zo worden kunstenaars soms gezien als onbezorgde mensen, niet onderdrukt door sociale richtlijnen en die al die gevoelens en sensaties loslaten die in hun lef geboren worden en die ze niet kunnen zwijgen.