definitie van acculturatie

De term acculturatie is degene die normaal gesproken wordt gebruikt om te verwijzen naar het sociale proces waarmee het culturele systeem van een persoon, een groep individuen of een hele gemeenschap wordt getransformeerd door het verwerven van nieuwe elementen of culturele waarden die tot een andere gemeenschap behoren. Het acculturatieproces kan worden gezien als zowel een positief als een negatief fenomeen, in zoverre het kan staan ​​voor integratie maar ook voor het verlies van identiteit.

Het fenomeen acculturatie bestaat sinds verschillende menselijke gemeenschappen op verschillende tijdstippen in de geschiedenis met elkaar in contact kwamen, dat wil zeggen sinds onheuglijke tijden.

De interactie van de mens met andere mensen die in een andere sociale en culturele realiteit leefden, vormde altijd een uitdaging: in contact komen met iets dat niet op de een lijkt en dat betekent dat een andere manier om de wereld te begrijpen een zeer sterke schok kan zijn. Met het verstrijken van de tijd en met de geleidelijke ontwikkeling van een cultureel wereldsysteem zoals globalisering, wordt het isoleren en behouden van unieke en specifieke culturele eigenschappen echter steeds moeilijker.

Als we het hebben over acculturatie, bedoelen we dat proces waarbij een persoon de culturele eigenschappen van een andere gemeenschap verwerft of assimileert. Een duidelijk voorbeeld hiervan kan Japan zijn, een van de verste landen van het Oosten, met een duizendjarige en zeer rijke cultuur die er echter in geslaagd is om vele eigenschappen die te maken hebben met comfort en westerse levensstijl perfect te assimileren.

Wanneer een gemeenschap van mensen een vreemde cultuur als de hunne aanneemt, vindt er een proces van acculturatie plaats. Dit proces kan bewust of onbewust zijn, vreedzaam of met geweld.

Verschillende historische voorbeelden

Toen de Spaanse veroveraars in de landen van het Amerikaanse continent aankwamen, legden ze hun taal, hun religie, hun tradities en hun manier om het leven te begrijpen op.

De Romeinse beschaving was in feite het opleggen van een cultureel model aan de verschillende onderworpen volkeren.

De nazi-ideologie was gebaseerd op de onderwerping van andere gebieden en op de suprematie van het Arische ras en de Arische cultuur.

Sommige minderheidsculturen worden met uitsterven bedreigd als gevolg van de hegemonie van de meerderheidsculturen. In die zin ervaren bepaalde gemeenschappen in Latijns-Amerika een geleidelijk proces van verlies van identiteit als volk (de Garífonas die in Midden-Amerika wonen, vormen bijvoorbeeld een gemeenschap die probeert haar wortels te behouden, maar haar cultuur wordt bedreigd door de dominante instellingen) .

Toen het Australische grondgebied werd bezet door de Britten, waren de inheemse volkeren het slachtoffer van een langzame culturele uitroeiing.

Globalisering en acculturatie

Globalisering heeft twee heel verschillende gezichten. In zijn meest bevredigende dimensie biedt het een reeks voordelen: betere toegang tot allerlei soorten goederen en diensten, verlaging van de productiekosten, opheffing van economische grenzen, enz. Niet alle voordelen. In feite wordt de geglobaliseerde wereld geassocieerd met acculturatie. In die zin dreigen sommige minderheidstalen met uitsterven te worden bedreigd en, in het algemeen, verliezen geïsoleerde menselijke groepen hun tradities omdat hun manier van leven zich niet aanpast aan de realiteit van de wereldmarkten.

Het meest karakteristieke voorbeeld in de binominale globalisering-acculturatie heeft betrekking op taal. Engels wordt de overheersende taal van menselijke relaties en deze omstandigheid kan positief zijn op economisch gebied, maar het is zeer schadelijk vanuit cultureel oogpunt.

Culturele overheersing en de bijbehorende acculturatie van een gemeenschap kent normaal gesproken drie fasen:

1) de ontwikkeling van wetenschap en technologie,

2) de verandering van het economische model en,

3) de geleidelijke integratie van de nieuwe cultuur.