definitie van proselitisme

Proselytisme is de actie die erop gericht is nieuwe volgers of bekeerlingen te krijgen. In zijn oorspronkelijke betekenis werd het gebruikt om te verwijzen naar de evangelisatieactie van de eerste christenen, maar met het verstrijken van de tijd werd het toegepast op politieke actie. Zo probeert een religieuze of politieke leider volgers te krijgen voor zijn zaak om zijn project te versterken. In ieder geval gaat het erom anderen te overtuigen en daarvoor nemen we onze toevlucht tot welsprekendheid, dat wil zeggen tot verleiding door het woord.

De ongunstige betekenis van de term

Ondanks dat het een neutraal concept is en dat het in principe geen negatieve lading bevat, wordt het in de praktijk in denigrerende zin gebruikt. De uitdrukking bekeren betekent dus dat iemand anderen probeert te overtuigen in hun eigen voordeel. In die zin lijkt proselitisme op demagogie. Beide termen maken deel uit van de beschuldigingen die bepaalde politieke benaderingen en strategieën ontvangen, vooral tijdens verkiezingscampagnes. De verkiezingscampagne is, kortom, het paradigma van politieke bekering. In de meeste campagnes versieren leiders hun boodschappen, minimaliseren hun zwakheden en vergroten die van de rivaal, nemen hun toevlucht tot een zeer berekende enscenering en alles wordt gewaardeerd als een theatrale enscenering en daarom als een bekeringsstrategie in de slechtste zin van het woord.

Iemand beschuldigen van bekering is hem een ​​onwaardige intentie toeschrijven die gebaseerd is op eigenbelang en niet op het voordeel van anderen.

Het bekeringsdebat

Vanuit religieus oogpunt wordt dit woord geassocieerd met een zekere controverse. Volgens het christelijke standpunt is proselitisme volkomen legitiem en mag het niet negatief worden opgevat, aangezien de christelijke leer evangelisatie verdedigt als een manier om getuigenis af te leggen van het woord van God, iets dat wordt beschouwd als een morele verplichting en een voorschrift van de leer. In sommige landen met een diepgewortelde religieuze traditie wordt de bekering van onofficiële religies echter als onwettig beschouwd en in strijd met het gevestigde wettelijke kader.

De etymologische oorsprong van de term

Het woord komt van het Griekse woord proselitisme, dat verwijst naar de religieuze doctrine die mensen met overtuigingen probeert te overtuigen deze te verlaten en zich te bekeren tot de zogenaamd ware religie.

Als we de etymologische betekenis in aanmerking nemen, is het redelijk dat het woord een pejoratieve betekenis heeft gekregen, aangezien de veronderstelling dat anderen ongelijk hebben en dat ze zich moeten bekeren tot de authentieke religie een vorm van intellectueel dogmatisme is.

Foto: iStock - elleon