definitie van homeostase

De homeostase Het is de staat van evenwicht of harmonieus functioneren van het organisme. Het is een aandoening die inherent is aan een goede gezondheid. Het woord komt uit het Grieks, van homos wat gelijk betekent en van stasis, wat precies gelijk staat aan stabiliteit.

Dit evenwicht wordt bereikt wanneer er een onderlinge relatie ontstaat tussen elk van de structuren waaruit een levend wezen bestaat, die op hun beurt worden bestuurd door controlesystemen met feedbackprocessen.

Controlemechanismen die het mogelijk maken om de homeostase in stand te houden

1. Regulatie via het zenuwstelsel

De controle- en regulatiemechanismen worden voornamelijk uitgevoerd door het zenuwstelsel. Dit heeft systemen voor het vastleggen van informatie van buitenaf en van de verschillende weefsels die verschillende soorten receptoren bevatten en hun verbinding met het centrale zenuwstelsel via afferente paden.

Deze verkregen informatie wordt verwerkt in verschillende zenuwcentra van waaruit efferente banen vertrekken naar de verschillende weefsels, dit om een ​​bepaalde actie uit te voeren. Deze regulerende acties worden voornamelijk uitgevoerd door het autonome zenuwstelsel, een voorbeeld hiervan is de regulering van bloeddruk, lichaamstemperatuur, hartslag of ademhaling, naast vele andere processen.

Verbindingen met het endocriene systeem worden ook tot stand gebracht vanuit het zenuwstelsel, dat een belangrijke uitvoerende arm van controle vormt die wordt uitgevoerd door het hormonale systeem dat niets meer is dan een systeem van chemische boodschappers.

De onderlinge relatie tussen het zenuwstelsel en het endocriene systeem vindt plaats in de verbindingen tussen de hypothalamus en de hypofyse.

2. Regulatie via het endocriene systeem

De hypofyse reguleert de werking van alle klieren van het lichaam, structuren die stoffen produceren die hormonen worden genoemd en die verantwoordelijk zijn voor het functioneren en reguleren van verschillende activiteiten van de verschillende weefsels van het lichaam.

Het hormonale systeem heeft een feedbackmechanisme dat een fijne controle garandeert bij het vrijkomen van stimulerende factoren die op hypofyse-niveau worden geproduceerd.

Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld het vrijkomen van stimulerende factoren van de eierstok door de hypofyse, dit stimuleert de aanmaak van oestrogenen die de rijping van een follikel bevorderen om een ​​eicel te doen ontstaan. Wanneer dit ei wordt vrijgegeven, begint de eierstok progesteron te produceren, het hormoon dat verantwoordelijk is voor een reeks veranderingen in de baarmoeder die het voorbereiden om het embryo te kunnen nestelen in het geval dat de eierstok wordt bevrucht.

Als er bevruchting optreedt, maakt het embryo een hormoon (choriongonadotrofine) aan dat de aanmaak van progesteron door de eierstok stimuleert, wat de stimulatie van de hypofyse op de eierstok remt, waarmee de eisprong niet meer zal plaatsvinden. Anders, als er geen bevruchting plaatsvindt, ondergaat de baarmoeder een peeling van de binnenste laag, waardoor de menstruatie ontstaat, de progesteronspiegel daalt, wat opnieuw de hypofyse activeert zodat een nieuwe cyclus optreedt.

Homeostatische mechanismen vervullen verschillende functies:

1) het gebruik van ingenomen voedsel en de daaropvolgende eliminatie (bijvoorbeeld door zweten of uitscheiding),

2) de regulering van de lichaamstemperatuur maakt de aanpassing van een dier aan zijn fysieke omgeving mogelijk,

3) het immuunsysteem als afweermechanisme tegen elk extern lichaam (bijvoorbeeld sommige bacteriën) en

4) de opname van water op de juiste niveaus om het bestaan ​​van een plant, een dier of een mens mogelijk te maken.

Deze processen zijn concrete voorbeelden van vitale functies die worden gereguleerd door homostase.

Het homeostatische model en menselijk gedrag

Als alle levende wezens een intern mechanisme van het homeostatische type hebben, is het redelijk om te denken dat dit idee van toepassing is op menselijk gedrag. Als we fysiologisch gezond zijn wanneer er een juiste zelfregulatie van vitale functies is, zal er iets vergelijkbaars gebeuren met betrekking tot ons gedrag. Ons emotionele evenwicht heeft dus een mechanisme nodig dat de stabiliteit van emoties mogelijk maakt.

Men moet in gedachten houden dat de gemoedstoestand van een persoon in grote mate afhangt van hoe hij fysiek is. Overweeg een persoon met schizofrenie die zijn medicatie niet inneemt. Deze omstandigheid zal naar verwachting een emotionele onbalans veroorzaken. Evenzo zal een geblesseerde atleet die niet aan sport doet, zich ontmoedigd voelen omdat zijn endorfineniveau lager is dan normaal. Hoe we ons mentaal bevinden, hangt uiteindelijk af van twee fundamentele factoren: de chemische reacties die in ons lichaam optreden en de externe gebeurtenissen die bepaalde fysieke of mentale veranderingen teweegbrengen. Beide problemen worden bewust of onbewust in evenwicht gehouden door een homeostatisch mechanisme.