definitie van taaldiversiteit

Laten we even nadenken over onze planeet. Onder de miljarden inwoners spreken ze allemaal een taal waarmee ze communiceren binnen een gemeenschap van sprekers. Er zijn duizenden talen en die grote verscheidenheid vormt de taalverscheidenheid.

Talen zijn geen statische entiteiten, maar levende en dynamische realiteiten. Talen ontwikkelen zich en verdwijnen zelfs. Dit is wat er gebeurde met het Latijn, de taal van het Romeinse Rijk die in zijn verschillende varianten evolueerde totdat het een nieuwe taal werd, zoals het geval is met Frans, Spaans of Italiaans, allemaal met Latijnse wortels.

Elke taal heeft een sprekersgemeenschap, een vocabulaire en een manier om de werkelijkheid uit te drukken. Al deze factoren veranderen en veranderen in de loop van de tijd, dus de talen zelf veranderen ook. Het Spaans van de 21ste eeuw en het Spaans dat in de Middeleeuwen werd gesproken, hebben elementen gemeen en ook grote verschillen, aangezien dezelfde woorden nieuwe betekenissen krijgen.

Taaldiversiteit is een van de onderwerpen van studie van taalkundigen, onderzoekers en analisten van het fenomeen taal. Een van de meest controversiële aspecten is het samenleven tussen de inwoners van een gemeenschap die meer dan één taal gebruiken. Deze diversiteit is een bron van controverse wanneer een groep die één taal gebruikt, zichzelf probeert op te dringen aan degenen die in een andere taal communiceren. Rivaliteit tussen groepen met verschillende talen is een wereldwijd fenomeen en is al sinds mensenheugenis aan de gang.

Twee of meer talen kunnen zonder conflict naast elkaar bestaan, zelfs als de ene de meerderheid is en de andere of de andere niet. Taalverscheidenheid betekent niet noodzakelijk een confrontatie. Het kan ook een reden zijn voor culturele verrijking. Dit fenomeen doet zich voor in sommige grote steden zoals New York, waar een meerderheidstaal zoals Engels dezelfde ruimte deelt met Chinees, Spaans of Russisch.

In dezelfde taal komt ook het idee van taaldiversiteit naar voren. Spaans heeft een grote verscheidenheid aan wendingen, uitdrukkingen of accenten en een Peruaan kan perfect overweg met een Mexicaan, hoewel sommige woorden voor verwarring zorgen. Het delen van een taal betekent dat er overeenkomsten en ook verschillen zijn. Vanuit sommige linguïstische benaderingen wordt het idee om de varianten van een taal te verenigen verdedigd en wordt een standaardmodel voor sprekers voorgesteld. Deze trend doet zich voor in de media, waarin lokaal of dialectgebruik van een taal wordt vermeden. Andere taalkundige benaderingen zijn van mening dat een standaardmodaliteit niet aan de andere mag worden opgelegd en dat elke variant met volledige vrijheid moet worden gebruikt.

Taalverscheidenheid als debat en onderwerp van controverse toont aan dat menselijke communicatie voortdurend in conflict is; Het is een bron van confrontatie en tegelijkertijd verrijkt diezelfde diversiteit ons. En we mogen niet vergeten dat in zijn tijd een nieuwe taal (Esperanto) werd uitgevonden met de bedoeling dat de mensheid een gemeenschappelijke taal zou hebben. Het voorstel is mislukt omdat we toch graag in de toren van Babel willen wonen.