definitie van de estrada-doctrine

In de geschiedenis van de Mexicaanse politiek vormt de zogenaamde Estrada-doctrine een mijlpaal en op zijn beurt een ijkpunt voor het internationaal recht.

De historische context

In 1913 bevond Mexico zich midden in het revolutionaire proces en de machtsgreep hing in hoge mate af van de mogelijke politieke steun van de Verenigde Staten, een land dat niet alleen de natuurlijke buur is, maar zich destijds ook presenteerde als de meest machtig land op de planeet.

In de revolutionaire context werden de president en de vice-president van de natie gearresteerd en pleegden uiteindelijk zelfmoord onder druk van de Verenigde Staten. Geconfronteerd met deze omstandigheid was het noodzakelijk een maatregel te nemen om de nationale soevereiniteit te beschermen, aangezien men bang was voor inmenging van de noorderbuur in de binnenlandse politiek.

Mexico had in 1917 een nieuwe grondwet en bevindt zich midden in de postrevolutionaire fase, maar er was nog een periode van politiek bruisen. In deze situatie was het absoluut noodzakelijk dat de natie een duidelijke internationale erkenning en naadloze politieke onafhankelijkheid kreeg.

De Estrada-doctrine is gebaseerd op het principe van non-interventie en respect voor de nationale soevereiniteit van de volkeren

In 1930 presenteerde Gerardo Estrada, secretaris van buitenlandse betrekkingen, de leerstellingsverklaring die zijn naam draagt. Haar fundamentele bijdrage is de volgende: geen enkele regering heeft de erkenning van andere naties nodig om haar eigen soevereiniteit op zich te nemen. Deze benadering veronderstelt een expliciete afwijzing van elke vorm van buitenlandse interventie in de aangelegenheden van de regering van een natie.

De meeste historici zijn het erover eens dat deze doctrine is gebaseerd op de verwerping van het internationale beleid van de Verenigde Staten, dat al de niet-erkenning van sommige buitenlandse regeringen had bevorderd, vooral die die waren ontstaan ​​uit revolutionaire processen of militaire staatsgrepen.

De Estrada-doctrine is ontstaan ​​als reactie op twee opvattingen over buitenlands beleid: de Tobar-doctrine en de Monroe-doctrine.

Volgens de eerste moeten de naties van het Amerikaanse continent weigeren een regering te erkennen die voortkwam uit een revolutionair proces en daarom verdedigt de Tobar-doctrine een standpunt van indirect interventionisme. De Monroe-doctrine bevordert de non-interventie van Europese naties op het Amerikaanse continent en versterkt anderzijds een bevoorrechte positie van de Verenigde Staten ten opzichte van de rest van de Amerikaanse naties.

De Estrada-doctrine verzet zich tegen beide en daarmee wordt een respectvolle houding bevorderd met betrekking tot de interne aangelegenheden van Mexico en van elk ander land.

Foto's: Fotolia - Harvepino / Joy