definitie van duidelijk

De term vlakte wordt gebruikt om die natuurlijke ruimtes aan te duiden die bestaan ​​uit lage reliëfs of van minimale hoogte, dicht bij zeeniveau en met een bepaald type specifieke vegetatie voor elk ecosysteem. Het idee van een vlakte komt precies voort uit het idee van een vlak, van iets dat geen volume of variaties op het oppervlak heeft. Hoewel de natuurlijke vlaktes verschillen in hoogte of in reliëf kunnen vertonen, afhankelijk van het type regio waar we het over hebben, zullen we in het algemeen verwijzen naar vlakke gebieden waar we geen bergen, plateaus, heuvels of enige vorm van uitgesproken hoogte vinden. Wat een contrast met de rest van het podium.

Vlakten worden beschouwd als de beste ruimte voor menselijke habitat, omdat ze een veel gemakkelijkere ontwikkeling van activiteiten zoals vee, landbouw of begrazing mogelijk maken: door geen onregelmatigheden, hoogteverschillen of variaties in klimaten te vertonen, bevorderen ze de duurzaamheid van de mens. Naast een eenvoudiger en toegankelijker beheer, zijn de vlaktes meestal enkele van de meest vruchtbare en gunstige gebieden voor de groei van elk type plant of groente. Vlaktes kunnen qua hoogte variëren tussen de ene en de andere (met vlaktes op minder dan 700 meter boven zeeniveau op de planeet en andere op meer dan 1000 meter boven zeeniveau). Het gaat erom dat er binnen het oppervlak van deze vlakte geen uitgesproken variaties in hoogte of volume zijn.

Normaal gesproken vinden de meest voorkomende vlaktes plaats in laaglanden nabij de zee waar het terrein nog niet zo hoog is geworden, of ook in valleien die van nature ontstaan ​​tussen bergketens of tussen bergen. We vinden verschillende soorten vlaktes op basis van hun formatie: kust-, alluviale, meer-, gletsjer- en lavavlaktes.