definitie van eclogue

Het eclogue is een poëtische compositie, behorend tot het subgenre van lyrische poëzie dat meestal wordt gepresenteerd in de vorm van dialoog, alsof het een heel klein theatraal stuk is dat uit slechts één handeling bestaat..

Traditioneel zijn de tolken twee herders die praten over het leven op het land, hun liefdes of gewoon de problemen die het leven daar met zich meebrengt. De context blijkt dan bijna altijd het veld van de paradijselijke verschijning te zijn, waarvoor het uit de commentaren wordt gehaald, en waarin bovendien de muziek een grote rol blijkt te spelen.

Hoewel de meest voorkomende vorm meestal die van dialoog is, kan de eclogue ook verschijnen als een pastorale monoloog, terwijl het zal zijn wanneer het wordt gepresenteerd in dialoogformaat wanneer het minder zuivere vormen krijgt en verandert in een meer dramatisch stuk. En theatraal.

Het eclogue is een compositie met een zeer lange geschiedenis, het werd gemaakt in de 4e eeuw voor Christus en ontving in de loop der jaren verschillende bijdragen die duidelijk de verbetering teweegbrachten die we er tegenwoordig in verschillende werken van vinden.

In de tijd van het Romeinse rijk en zelfs tijdens de Renaissance was het eclogue een van de meest vertegenwoordigde poëtische composities.

Er zijn echt veel auteurs die opvallen bij het schrijven van eclogues, een van de belangrijkste die we kunnen noemen: Garcilaso de la Vega, Teócritus, Bosco, Juan Del Encina, Lucas Fernández, Juan Boscán, Pedro Soto de Rojas, Lope de Vega en Juan Meléndez Valdés.