definitie van immanent

Het woord immanent verwijst naar dat inherent aan een wezen of dat lijkt verenigd met dat wezen op een manier die onafscheidelijk is van zijn essentie, omdat het deel uitmaakt van zijn aard en daarom niet afhankelijk is van iets externs​Het immanente is dat wat permanent en essentieel blijkt te zijn. De toepassing ervan is immanent.

Van zijn kant, de immanentieis een term die nauw verwant is aan het woord immanent; immanentie is die intrinsieke entiteit van een lichaam; bijvoorbeeld in opdracht van de Filosofie Een activiteit wordt geclassificeerd als immanent aan een wezen wanneer de actie van hetzelfde van binnen voortduurt, dat wil zeggen wanneer het zijn einde heeft in datzelfde wezen, en dus in strijd is met het concept van transcendentie, wat inhoudt dat we verder gaan dan een bepaalde limiet, aangezien de ruimte-tijd die we beschouwen als de wereld in het algemeen zo'n limiet is.

In de De filosofie van Baruch Spinoza, een populair Nederlandse filosoof uit de 17e eeuwGod is de immanente oorzaak die tegengesteld is aan de transitieve oorzaak van alle dingen, daar God dan de oorzaak is van alle dingen die in hem verblijven, buiten God is het bestaan ​​van enig lichaam niet denkbaar.

Ondertussen zijn er meer termen die aan het betreffende woord zijn gekoppeld, zoals: niet te onderscheiden, aangeboren, onafscheidelijk, inherent, gepast en consubstantieelDaarom worden ze meestal gebruikt als synoniemen voor het woord immanent.