definitie van verbaal

Ten opzichte van de term 'werkwoord' dient het verbale woord als bijvoeglijk naamwoord voor alles wat te maken heeft met het gebruik van taal. Een verbaal element of fenomeen is een element dat het bestaan ​​van zowel gesproken als geschreven communicatie impliceert. Een verbale agressie is bijvoorbeeld, in tegenstelling tot andere soorten agressie, een agressie die ontstaat door het gebruik van expliciete en niet impliciete of verborgen woorden.

Traditioneel wordt het adjectief 'verbaal' gebruikt om te verwijzen naar een type communicatie dat tot stand komt door het gebruik van mondelinge taal waarin het gebruik van woorden, tussenwerpsels en uitdrukkingen van alle soorten wordt gebruikt. Om verbale communicatie te laten bestaan, is het nodig om een ​​taal te hebben waarin de concepten of namen die bij elke entiteit horen, kunnen worden uitgedrukt. Mondelinge en verbale taal is ongetwijfeld een van de belangrijkste en meest exclusieve verworvenheden van de mens, die het op een duidelijke manier onderscheidt van de rest van de levende wezens.

In veel situaties is het adjectief 'verbaal' ook van toepassing op situaties waarin spraak belangrijk is, bijvoorbeeld wanneer er sprake is van verbaal geweld in plaats van fysiek geweld. In die zin wordt de kracht van het woord altijd erkend als een waarde die misschien nog belangrijker is dan die van daden, aangezien de mens er diepe grieven door kan uiten. Maar woorden en verbale communicatie stellen ons ook in staat om onze positieve gevoelens te verduidelijken.

Volgens de tegenovergestelde definitie verstaan ​​we non-verbale communicatie als alles dat dient om gevoelens, waarden of gedachten uit te drukken, maar via andere elementen dan spraak. In deze groep kunnen we de verschillende soorten gebaren en gezichtsuitdrukkingen, bewegingen en lichaamshoudingen opnemen. Ze vormen allemaal manieren om onze gewaarwordingen indirect uit te drukken, en in veel gevallen kan dit soort onvrijwillige en spontane communicatie zijn.