definitie van semiotiek

Semiotiek is de wetenschap of discipline die geïnteresseerd is in de studie van de verschillende soorten symbolen die door mensen in verschillende en specifieke situaties zijn gemaakt. Deze studie is gebaseerd op de analyse van de betekenissen die elk type symbool kan hebben en hoe die betekenis kan variëren in tijd of ruimte.

Semiotiek (of ook bekend als semiologie) kan worden beschouwd als een zeer belangrijk onderdeel van de antropologie, aangezien haar werk zich bezighoudt met de cultuur van de huidige mens en van andere tijden. De term semiotiek komt uit het Grieks semeiotikos, wat 'gebarentolk' betekent.

Dit houdt in dat het zal proberen uit te leggen hoe wezens tekens gebruiken om de wereld om hen heen te begrijpen en natuurlijk ook om met andere mensen te communiceren, een handeling die zeker in elk leven belangrijk is.

De studie die de semiotiek formaliseert over het toekennen van betekenis, wordt nuttig gebruikt op wetenschappelijk niveau, een context waarin de manier waarop kennis wordt gegenereerd van vitaal belang blijkt te zijn.

Het teken verwijst naar iets en verwijst naar een mentaal beeld ervan

Voor semiotiek verwijst een teken altijd naar iets. Ondertussen verwijst dat teken naar iets concreets in de geest van een persoon. Het woord tafel is dus een teken dat ons mentaal verwijst naar de figuur van dit meubel dat normaal van hout is gemaakt en wordt gebruikt om te eten.

Een van de meest complexe en interessante elementen van cultuur zijn de symbolen en vormen die mensen creëren voor verschillende situaties of omstandigheden.

Elke set symbolen wordt toegepast op een soort gebeurtenissen of verschijnselen en daarom is de betekenis of interpretatie ervan volledig specifiek en specifiek. Symbolen zijn min of meer willekeurige of subjectieve representaties van deze verschijnselen en hun geboorte heeft te maken met de behoefte van de mens om dergelijke verschijnselen in taal te integreren.

Semiotics zullen dan geïnteresseerd zijn in het analyseren waarom deze symbolen in een moment of ruimte een betekenis kunnen hebben en veranderen, of in de loop van de tijd blijven als dit het geval was. Dit is de taak van antropologen, taalspecialisten, archeologen en andere wetenschappers die met cultuurkwesties werken. Semiotiek wordt beschouwd als geboren uit de observaties van verschillende antropologen en taalspecialisten die opmerkten dat verschillende symbolen (niet alleen afbeeldingen maar ook taal, gedachten of emotionele vormen) in verschillende ruimtes werden herhaald en volgens elke gemeenschap dezelfde of verschillende betekenissen hadden.

Mensen gebruiken constant tekens en geven betekenis aan elk probleem dat wordt waargenomen. Gezien deze aanwezigheid neemt semiotiek een relevante plaats in aan het begin van het kennisproces en wordt bijvoorbeeld een diepgaande benadering van het teken, dat het object van studie is, voorgesteld.

De fundamentele bijdrage van de taalkundige Ferdinand de Saussure

De in Zwitserland geboren taalkundige Ferdinand de Saussure leverde een enorme bijdrage aan de semiotiek. Hij gaf cursussen over het taalteken en dit onderwerp werd precies vanuit een taalkundig perspectief benaderd.

Saussure verzette zich tegen de beschouwing van het teken als een unitaire entiteit die ertoe leidt dat taal wordt beschouwd als een lijst met woorden die overeenkomen met bepaalde dingen. Zijn stelling is dat concepten voorafgaan aan tekens en in die zin stelt hij dat de taaleenheid is samengesteld uit twee elementen, enerzijds een concept en anderzijds een akoestisch beeld ervan.

Het concept blijft gearchiveerd in de hoofden van de sprekers van een bepaalde taal en zo manifesteert het concept van een tafel zich als een set die bestaat uit de volgende kenmerken: meubels, hout, rechthoekig, vierkant, gebruikt om te eten. Ondertussen is het akoestische beeld de afdruk die dit woord op onze psyche achterlaat.