wat is elegie »definitie en concept

Bij de classificatie van literaire activiteit is het mogelijk om drie hoofdgenres te onderscheiden: romans, theater en poëzie. Binnen poëzie vinden we twee grote subgenres: het lyrische en het epische. De Elegie is een gedicht dat tot het lyrische genre behoort, zoals de ode, de hymne of de ode, ze zijn allemaal een vorm van versificatie waarin de dichter sommige gevoelens verheerlijkt.

Hoofdkenmerken van de elegie

Elegie is een woord dat uit het Latijn komt en dat het op zijn beurt weer uit het Grieks oppikt, met name van het woord elegos, dat we zouden kunnen vertalen als een droevig of melancholisch lied. Het waren de Griekse dichters en later de Romeinen die elegieën schreven en aanvankelijk bestonden ze uit een vaste metriek, die hexameters of pentameters konden zijn.

In de elegie drukt de dichter een idee meestal uit in de vorm van een klaagzang

Hun klaagzang houdt vaak verband met de dood, bijvoorbeeld de dood van een geliefde. In die zin is het elegische gedicht een postuum eerbetoon aan de overledene (zoals 'Las verses a la muerte de su padre' van Jorge Manrique, 'La elegía a Ramón Sijé' van Miguel Hernández of 'Elegía uninterrupida' van de Mexicaanse dichter Octavio Vrede).

In de treurzang houdt klaagzang niet altijd verband met de dood, aangezien ook de kwestie van het verstrijken van de tijd, liefdesverdriet, melancholie of een of ander pijnlijk aspect van het menselijk bestaan ​​aan de orde komt.

De oorsprong van de elegie

Hoewel dit subgenre van lyriek deel uitmaakt van de universele literatuur en relevant is geweest in tijden die zo divers zijn als de middeleeuwen, de renaissance of het hedendaagse tijdperk, is het in de sfeer van de Grieks-Romeinse cultuur waar het zijn maximale luister heeft gekregen. Er moet aan worden herinnerd dat de Romeinse beschaving cultureel erfgenaam is van de erfenis van de Grieken en de klaagzang is een duidelijk voorbeeld van deze erfenis.

Grieks-Latijnse elegieën moeten worden begrepen in de context van begrafenisceremonies, waarin de woorden van de dichters een laatste eerbetoon aan een beroemdheid symboliseren, iets dat lijkt op wat er gebeurt met epigrammen of grafschriften.

De klaagzang voor de Grieken en Romeinen is een manier om de meest intieme, persoonlijke en diepe gevoelens te uiten. Om de grote gebeurtenissen die de gemeenschap aangaan te verheerlijken, neigden de dichters naar het epische genre.

De traditie van elegische poëzie werd gecultiveerd door Ovidius, Propercio en Tibulus onder de Romeinse auteurs en Calinus van Efeze en Solon van Athene onder de Grieken.

Foto's: iStock - KrisCole / SrdjanPav