definitie van wanpraktijken

De onervarenheid is het tegenovergestelde van de expertise, dat wil zeggen het vermogen of de behendigheid om een ​​handeling uit te voeren. Er wordt gezegd dat iemand onervaren is met betrekking tot een activiteit wanneer hij bijzonder onhandig is in de uitvoering ervan, wanneer hij onvoldoende ervaring heeft of in die gevallen waarin onvoldoende aandacht wordt besteed.

Er zijn veel synonieme termen in het Spaans, zoals onbekwaamheid, incompetentie of onhandigheid.

Demosthenes en zijn aanvankelijke onvermogen als spreker

Demosthenes woonde in de vierde eeuw voor Christus in Athene. C. Van jongs af aan droomde hij ervan een groot spreker te worden. Hij had echter twee problemen die onoverkomelijk leken: hij kon een leraar niet betalen om hem de kunst van het spreken in het openbaar te leren, en aan de andere kant stotterde hij en had hij een zeer hoge stem.

Toen hij zijn eerste toespraak hield, lachte het publiek hem uit, omdat zijn ongemakkelijke toespraak hem nerveus maakte en nervositeit hem nog meer dan normaal deed stotteren. Zijn overduidelijke gebrek aan vaardigheid in het gebruik van taal bracht hem niet van zijn project af. Vanaf dat moment begon hij een zware training om in het openbaar te leren spreken.

Zodat niemand hem hardop zou zien praten, isoleerde hij zich maandenlang. Hij stopte steentjes in zijn mond en probeerde keer op keer de woorden correct en met de juiste toon te verwoorden. Een andere van zijn technieken bestond uit het plaatsen van een mes in zijn mond en tegelijkertijd proberen te praten. Met grote vasthoudendheid en lange opleiding overwon Demosthenes zijn beperkingen en werd hij een van de beste sprekers in de Atheense gemeente. Met zijn toespraken probeerde hij de Atheners te dwingen zich te verzetten tegen de expansionistische ijver van Filips van Macedonië, de vader van Alexander de Grote.

Op het gebied van recht

Als iemand roekeloos is als gevolg van zijn onervarenheid, kan zijn gebrek aan bekwaamheid niet worden beschouwd als een verdediging voor de rechtbank.

In juridische termen spreekt men van roekeloosheid of nalatigheid. Onder roekeloos gedrag wordt verstaan ​​datgene wat wordt uitgevoerd zonder voldoende voorzorgsmaatregelen. Nalatigheid is elke handeling die op een onregelmatige manier wordt uitgevoerd en in strijd is met een vastgestelde regel (bijvoorbeeld als een bestuurder een rood verkeerslicht niet respecteert of als een arts het vastgestelde protocol om een ​​patiënt te genezen niet naleeft).

Op het gebied van het strafrecht houdt het concept van wanpraktijken verband met het idee van schuld. Met andere woorden, binnen een voorstelling impliceert het meestal schuldgevoel.

In een klassiek Latinisme van het Romeinse recht wordt bevestigd dat wanpraktijken schuld met zich meebrengen (imperitia culpae adnumeratur). Dit houdt in dat een fout wegens wanpraktijken wordt bestraft naar rato van de veroorzaakte schade of letsel.

Foto's: Fotolia - Andres_Aneiros / Alekseymartynov