definitie van groot Colombia

Gran Colombia is een land dat niet meer bestaat, want het gaat om de tijdelijke fusie van Colombia (toen Nueva Granada geheten) met andere buurlanden. Concreet was Gran Colombia de unie van Nieuw-Granada, Panama, Venezuela en Ecuador. Gran Colombia werd gevormd in 1821 na het congres van Cúcuta, dat in 1831 stierf, een paar maanden na de dood van Simón Bolívar, de ideoloog van Gran Colombia.

Interne meningsverschillen binnen de nieuwe natie

De promotor van de nieuwe natie was de bevrijder Simón Bolívar, die probeerde een natie te creëren die groot en krachtig genoeg was om te concurreren met de Europese mogendheden. Gran Colombia was het resultaat van een politieke strategie van de samenstellende landen om hun krachten te bundelen. Sinds de grondwet heeft Gran Colombia echter te maken gehad met permanente politieke spanningen tussen twee groepen: de federalisten en de centralisten. De optie die aanvankelijk de overhand had, was de centralist, die werd geleid door Simón Bolívar. Het centralisme zorgde voor interne discrepanties, aangezien Venezuela zijn militaire invloed op zijn grondgebied verloor en Panama het om economische redenen oneens was.

Historici beweren dat Groot-Colombia als natie ook faalde vanwege de weinige communicatiekanalen in het immense grondgebied en, vooral, vanwege het gebrek aan politieke wil van de verschillende sociale sectoren om een ​​volledige integratie van de verschillende territoria te consolideren.

In 1826 vond een separatistisch proces plaats dat werd gepromoot door de Venezolaan José Antonio Páez, in de volksmond bekend als La Cosiata. In die context waren er twee tegengestelde standpunten: de stand onder leiding van Bolívar die de centrale macht verdedigde en de stand onder leiding van de vice-president van Gran Colombia, Francisco de Paula Santander, die het federalisme voorstelde. De twee tegengestelde opvattingen zijn de oorsprong van de klassieke Latijns-Amerikaanse verdeeldheid tussen liberalen en conservatieven, aangezien het santanderisme het liberalisme vertegenwoordigde en het bolivarisme een meer conservatieve geest had. Deze ideologische confrontatie leidde tot de dictatuur van Bolívar vanaf 1828 en de daaruit voortvloeiende interne spanningen die werden bevorderd door de tegenstanders van Bolívar.

Het einde van Gran Colombia

De Bolivariaanse droom om een ​​grote natie te vestigen verdween toen Venezuela een nieuwe grondwet promootte en de definitieve breuk met Groot-Colombia. Het Venezolaanse besluit was de aanleiding voor de scheiding van Ecuador en een nieuw raamwerk voor de betrekkingen tussen Colombia en Panama. De onverwachte dood van Simón Bolívar in 1830 was ook een andere factor die het uiteenvallen van de nieuwe natie verergerde.

De ontbinding van Gran Colombia resulteerde in een nieuwe benaming voor het huidige Colombiaanse grondgebied, aangezien het van 1831 tot 1858 de naam van de Republiek Nieuw-Granada kreeg, daarna heette het de Granadine Confederatie tot 1853, later heette het de Verenigde Staten van Colombia en tenslotte de Republiek Colombia in 1886.