definitie van avant-garde literatuur

Avant-gardeliteratuur is dat corpus van teksten dat ontstond onder de uitgangspunten van de avant-gardebeweging in de eerste decennia van de 20e eeuw.​Kortom, de criteria waarmee de avant-gardes werden geleid, impliceerden een afwijzing van gevestigde esthetische normen, terwijl ze experimenten en het zoeken naar kunst bepleit om de veranderingen weer te geven die zowel sociaal als specifiek cultureel werden opgevangen. Vanuit dit perspectief is het juist om te bevestigen dat de fundamentele kenmerken van deze literatuur een karakter van grote vernieuwing moesten hebben en om zich te oriënteren op onderwerpen die niet alleen traditioneel als esthetisch werden beschouwd, maar grenzend aan het decadente.

Deze obsessie met onderontwikkelde onderwerpen in het verleden kan worden verklaard door te kijken naar de context waarin deze literaire uitdrukkingen zijn ontstaan.​Tijdens de eerste decennia van de 20e eeuw onderging de wereld een van de meest duizelingwekkende veranderingsprocessen in de geschiedenis. In de eerste plaats was er al een klimaat van enige onrust als gevolg van de erfenis van de industriële revolutie. Ten tweede zijn er gebeurtenissen die de hele wereld zowel politiek als sociaal hebben getroffen. De Eerste Wereldoorlog, de Russische Revolutie, de economische crisis van de jaren dertig waren buitengewoon moeilijke gebeurtenissen en hadden enorme gevolgen.

De meest relevante ervaringen van avant-garde literatuur zijn: de surrealisme, die, doordrenkt met Freuds bijdragen, de echo's van het onbewuste trachtte te vangen door middel van automatisch schrift; de expressionisme, die de innerlijke emotionaliteit probeerde uit te drukken in plaats van een onpartijdige beschrijving van de buitenkant; en tot slot, de ultraisme, dat een reactie was op het modernisme en dat probeerde de rol van metafoor nieuw leven in te blazen en rijmpjes te elimineren.

Behalve dat ik een hoofdstuk in de geschiedenis van de literatuur heb geschreven, is dat de waarheid geen van deze bewegingen kon het conjuncturele overwinnen en zichzelf in de tijd projecteren, hoewel de invloed ervan onmiskenbaar is.