definitie van normalisatie

Het proces waarmee een activiteit op een gestandaardiseerde of eerder vastgestelde manier wordt uitgevoerd, staat bekend als standaardisatie. De term standaardisatie komt van de term standaard, die verwijst naar een gevestigde, geaccepteerde en normaal gevolgde manier of methode om bepaalde soorten activiteiten of functies uit te voeren. Een norm is een min of meer verwachte parameter voor bepaalde omstandigheden of ruimtes en is wat moet worden gevolgd in het geval van een beroep op bepaalde soorten actie.

De term standaardisatie heeft als belangrijkste connotatie de idee om vervolgens het standaardproces te volgen waardoor men moet handelen of voortgaan. Tegelijkertijd omvat dit idee het naleven van regels die, hoewel in bepaalde gevallen impliciet kunnen zijn, in de meeste gevallen expliciete regels en belangrijke naleving zijn om de verwachte en goedgekeurde resultaten voor de activiteit in kwestie te verkrijgen. Dit is vooral het geval in het geval van standaardisatieprocedures die worden gebruikt om de goede werking van machines, apparatuur of bedrijven te bevestigen volgens de vastgestelde parameters en normen.

Standaardisatie kan echter ook verwijzen naar het idee dat het ene item, product, kennis of manier van denken gelijk is aan het andere. Hier komt het idee van globalisering en globalisering om de hoek kijken, dat veronderstelt dat een product of consumptiegoed wordt vervaardigd volgens bepaalde standaardisatieregels en daarom op dezelfde manier wordt uitgevoerd in Japan, Brazilië of India. Standaardisatie is dus in die zin het fenomeen waarbij de verschillende wereldwijde productieprocessen samenkomen in een enkele stijl die wereldwijd de boventoon voert en die probeert overeenkomsten tussen elk item vast te stellen, ongeacht waar ze vandaan komen of waar ze naartoe gaan. Deze visie op de term standaardisatie heeft veel kritiek gekregen omdat het de annulering van diversiteit op mondiaal niveau vertegenwoordigt.