definitie van epistemologie

Epistemologie is de wetenschap die de menselijke kennis bestudeert en de manier waarop het individu handelt om zijn denkstructuren te ontwikkelen. Het werk van epistemologie is breed en houdt ook verband met de rechtvaardigingen die mensen kunnen vinden voor hun overtuigingen en soorten kennis, waarbij ze niet alleen hun methodologieën bestuderen, maar ook hun oorzaken, hun doelstellingen en hun intrinsieke elementen. Epistemologie wordt beschouwd als een van de takken van de filosofie.

De voorwaarde 'epistemologie'komt uit het Grieks en betekent' episteme 'kennis en' logos 'wetenschap of studie. Op deze manier bevestigt de etymologische naam dat epistemologische wetenschap zich bezighoudt met de analyse van kennis, in het bijzonder met betrekking tot wetenschappelijke kennis, datgene dat een bepaald studieobject heeft, met meetbare methoden en middelen, met analyse- en hypothesestructuren.

Menselijke interesse in kennis bestaat al sinds het gebruik van de rede zou kunnen hebben en daarmee technologische, culturele, politieke, sociale, economische vooruitgang en allerlei soorten vooruitgang zou kunnen genereren. Dit is waar de interesse om te begrijpen hoe de mens te weten komt wat hem omringt, is gebouwd, of dit nu een product van de natuur is of een product van zijn eigen creatie. Vragen als de aard van kennis, de verwerving, de behoefte en de permanente ontwikkeling ervan in de geschiedenis van de mensheid zijn essentieel voor epistemologie. Voor de oude Grieken betekende de zoektocht naar kennis de zoektocht naar geluk en de totale tevredenheid van de mens.

In die zin heeft epistemologie vanaf het begin gewerkt met elementen zoals kennis, maar ook met de noties van waarheid, geloof en rechtvaardiging, aangezien ze allemaal strikt verband houden met het genereren van kennis.